Selecteer een pagina

Achtergrond

 

Met een achtergrond in communicatie strategie, interactieve kunst en UX/ interactie ontwerp, waarbij ik altijd al geboeid was door de manier waarop mensen met elkaar interacteren, ben ik de master Design Research ingestapt om deze fascinatie een plek te geven in mijn nieuwe praktijk.

De afgelopen twee jaar heb ik mij bezig gehouden met de dynamiek van het wij-zij denken. Dit is het startpunt van Ficklefish, een studio voor het maken van ruimte voor collectieve verbeelding.

Hoe kan ik storytelling, futurizing en spel inzetten om ongewenste polarisatie te helpen voorkomen.

Met deze vraag begon ik in 2022 mijn onderzoek naar deze sociale dynamiek.

Tijdens Covid had ik ondervonden wat het betekende om in het midden te staan, terwijl om mij heen vrienden, familie, kennissen en anderen elkaar (op zijn minst) vermeden en soms verloren in de vaccinatie discussie.

Het beangstigde me hoe snel mensen tegenover elkaar kwamen te staan. Hoe sterk de druk was om een kant te kiezen. En vooral hoe snel mensen een keuze maakten aan welke kant ze gingen staan.

In die periode werkte ik samen met theatermaker Petra Ardai aan het collaborative storytelling project Rehearsing the Revolution, waar we toeschouwers in de actieve rol plaatsten om de waarheid vanuit verschillende perspectieven te vertellen. Tijdens de ervaring oefenden we een radicale verandering, een revolutie.

Deze ervaring vormde de basis van mijn onderzoek. Ik stelde me voor hoe dit zou werken bij komende uitdagingen die ons als mensheid te wachten staan. In alle retoriek over onze toekomst en voortbestaan wordt ’in verbinding blijven’ zelden meegenomen. Maar als we niet meer met elkaar kunnen praten, hoe gaan we toekomstige uitdagingen dan oplossen?

Het deed me inzien dat ik in een kleine bubbel leef. Door in gesprek te gaan met andersdenkenden, mijn best te doen om in contact te komen met andere zienswijzen, het willen begrijpen wat er gebeurde, kwam ik er steeds meer achter dat er nooit één waarheid is en dat de waarheid wordt gevormd door de verhalen die we maken.

 

De roep om een kant te kiezen en een standpunt in te nemen lijkt steeds groter en normaler te worden. En hoe groter de druk, des te minder ruimte voor het midden. Terwijl juist daar de antwoorden liggen.

Door ruimte te maken om in de verbeelding te oefenen met scenario’s, hoop ik als ruimtemaker en ontwerper van ervaringen het midden een stem te kunnen geven en zo het midden te versterken. 

Door toekomstige narratieven te voeden met collectieve verbeelding en gevoel, de verbinding een plek te geven in hoe we de toekomst voorstellen. 

“Stories surround us like air; we breathe them in, we breathe them out. The art of being fully conscious in personal life means seeing the stories and becoming their teller, rather than letting them be the unseen forces that tell you what to do.” Rebecca Solnit, Call Them by Their True Names 

Dit tweejarig onderzoek leidde me langs onderzoeksinstituten, filosofen, psychologen, jongerenorganisaties, studenten, docenten, gamedesigners, deep-democracy, Socrates, vrienden en familie, mede studenten, onderzoekers, docenten, veranderkundigen, verhalenvertellers.

Ik koos voor verschillende spelvormen om samen met al deze wijze mensen te onderzoeken hoe de wij-zij dynamiek nu eigenlijk werkt.
Op deze site licht ik twee spelvormen uit die illustreren wat ik zocht, wat ik heb gedaan en wat ik heb geleerd.

Naast heel veel begrip, kennis en inzicht over dit onderwerp, heeft mijn onderzoek geleid tot mooie samenwerkingen, een werkend prototype van een serious game, drie workshops, twee websites, een toolkit voor onderwijs én een masterclass bij de Universiteit van Amsterdam.

En bovenal een richting voor mijn nieuwe praktijk om met collectieve verbeelding complexe dynamieken als polarisatie invoelbaar te maken en zo een bijdrage te leveren aan het vormgeven van een inclusieve toekomst.

 

Hoe kan ik als ontwerper bijdragen aan het vergroten van de collectieve verbeeldingskracht?